Menu główne

Labirynty Naturalne

Zwykle labirynt kojarzy się nam z czymś tajemniczym, zagadkowym, z nie do końca możliwym do przewidzenia rozwiązaniem. Kiedyś budził strach i obawę przed utratą życia. Dziś takich obaw już nie ma, nikomu nie grozi uwięzienie w plątaninie korytarzy, a co najwyżej obawa, że stanie się obiektem żartów, którego nieudane próby znalezienia właściwej drogi, będą wywoływały uśmiechy na twarzach osób obserwujących jego poczynania. Mimo, że labirynt kojarzy się nam obecnie z budowlą, lub ze skomplikowanym wzorem na posadzce, to nazwa labirynt wywodzi się etymologicznie od zaczerpniętego z przedgreckiego języka pelazgijskiego słowa - labrys, oznaczającego obosieczny topór. W większości języków słowo labirynt funkcjonuje tak, jak w języku polskim, gdzie ma jedno znaczenie. Tylko w języku angielskim funkcjonują dwa słowa: labyrinth oraz maze. To pierwsze oznacza budowlę o pojedynczej, często krętej ścieżce, bez możliwości wyboru drogi, którą idąc nie można się zgubić i zawsze dociera się do celu. Maze - oznacza budowlę o wielu ścieżkach, na rozstaju których będziemy musieli podjąć decyzję którą drogę wybrać, o wielu ślepych zaułkach i pętlach prowadzących wielokrotnie w to samo miejsce. W tych labiryntach nie musimy pokonać wszystkich ścieżek aby dotrzeć do celu, ale też możemy pokonywać je wielokrotnie i go nie osiągnąć.

W Polsce niektórzy próbują posługiwać się terminologią zaczerpniętą z języka angielskiego rozróżniając labirynt i mejz, ale dla większości, czy ze ślepymi zaułkami, czy bez, tajemnicze budowle z plątaniną korytarzy to labirynt. Słowo labirynt funkcjonuje też w mowie potocznej nie odnosząc się bezpośrednio do budowli, ale do skomplikowanych i zagmatwanych spraw, np. powiedzenie: labirynt uczuć. Często motywu labiryntu doszukiwano się w ornamentach, gdzie zwykle były to figury geometryczne o zawiłym wzorze. Niektórzy mylą też labirynt z wielkimi parterami bukszpanowymi lub ogrodami węzłowymi. Zazwyczaj labirynt kojarzy się nam z budowlą wykonaną przez człowieka, ale istnieją też „budowle”, które stworzyła przyroda, a mimo to w powszechnej ocenie można nadać im miano labiryntów

Skalny labirynt Błędne Skały - znajduje się na obszarze Parku Narodowego Gór Stołowych. Powierzchnię tego swoistego labiryntu skał i głazów określa się na 22 ha. Występują tam formy skalne o wysokości dochodzącej do 11 m, tworzące labirynt ścieżek w formie szczelin i zaułków, których wysokość dochodzi do 8 m. Szerokość ścieżek szlaku jest mocno zróżnicowana, czasem miejsca wystarcza tylko na postawienie stopy i przeciśnięcie się bokiem. Skały bywają tak uformowane, że łączą się nad ścieżką tworząc kamienne sklepienie. Labirynt ten powstał na skutek różnej odporności piaskowca na wietrzenie i erozję wodną. Znajdowano w nim martwe zwierzęta, które schroniły się tam, ale nie potrafiły znaleźć wyjścia. Tajemnicza atmosfera tego labiryntu sprawiła, że stał się on scenerią do ekranizacji powieści fantastycznej Opowieści z Narnii: Książę Kaspian.

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy Suchogórski Labirynt Skalny (Doły Piekarskie), to obszar położony w północnej części Bytomia o powierzchni blisko 20 ha. Na skutek działalności wydobywczej człowieka, rzeźba terenu na tym stosunkowo małym obszarze jest bardzo silnie zróżnicowana. Występują tam pagórki, doliny, zapadliska, strome wąwozy, oczka wodne, a nawet swoiste skalne ostańce. Sukcesja różnych gatunków roślin na teren wyrobisk górniczych porzuconych przez człowieka, dodała temu ciekawemu morfologicznie miejscu tajemniczości i częściowo ukryła antropogeniczny rodowód tego miejsca.

Chodniki minerskie Twierdzy Kłodzko - suche fosy tej potężnej twierdzy przywołują na myśl korytarze labiryntu olbrzyma. Jednak prawdziwy labirynt, nie dla olbrzymów, lecz krasnoludków i hobbitów, znajduje się pod ziemią. Jedno ze zboczy góry, na której wznosi się twierdza, przypomina ser szwajcarski, gdzie rolę dziur tworzy skomplikowany układ chodników minerskich. Ilość krzyżujących się korytarzy, olbrzymia łączna długość (ponad  100 km), brak planów w połączeniu z faktem, że po zgaszeniu światła panuje w nich zupełna ciemność i przejmujący chłód (stała temperatura ok. 8°C), przywodzi na myśl labirynt, w którym rzeczywiście można pozostać na wieki.

W Budapeszcie labiryntem nazwano jaskinie i łączące je korytarze (Budavari Labirintus). Labirynt ten powstał na skutek zjawisk krasowych i modyfikacji jaskiń przez zamieszkującą ten teren ludność. Dziś trudno jest dociec, które części stworzyła natura, a które są dziełem rąk ludzkich. Obecnie system podziemnych korytarzy liczy ponad  10 km.

Każdego roku w pierwszą sobotę maja obchodzimy światowy dzień labiryntu - World Labyrinth Day.

Facebook News

Powered by CoalaWeb