Menu główne

Labirynt Hortulus - poznaj szczegóły

Labirynt Hortulus Spectabilis

Projekt labiryntu wykonano zimą 2002 / 2003 r., a labirynt posadzono w kwietniu 2003 r. Labirynt w terenie wyznaczył osobiście jego projektant - Piotr Bigoński. Nasadzenia przeprowadzały jednocześnie 3 pary osób, m.in.: Leokadia Hertig, Dariusz Piotrowski i Renata Kopiec.

Wymiary labiryntu: w kierunku wschód-zachód 101,5 m, w kierunku północ-południe 100 m, zatem łączna powierzchnia labiryntu po obrysie zewnętrznym wynosi 10150 m2 (1 ha).

Wchodząc do naszego labiryntu, jako pierwszą po prawej stronie napotkamy fragment labiryntu w kształcie kwadratu. Dalej w części centralnej, na wschód od wieży, znajduje się fragment w formie koła, a po lewej w części północnej, fragment w formie ośmioboku. Był on według średniowiecznych filozofów formą pośrednią między kwadratem a kołem, nazywaną kwadratrysą, symbolizującą nierozwiązywalność kwadratury koła i tajemnicę labiryntu.

Labirynt ma jedno wejście. Do centralnego placu z wieżą prowadzą trzy drogi, które na pewnych odcinkach pokrywają się ze sobą. Posiada on ślepe zaułki, oraz pętle, które mogą prowadzić zwiedzającego ciągle w to samo miejsce. Obecność pętli i fakt, że wszystkie ściany nie są ze sobą połączone sprawia, że do rozwiązania naszego labiryntu nie zawsze będzie można zastosować „regułę dłoni na ścianie”. W naszym labiryncie przejście każdą z trzech możliwych dróg prowadzi ostatecznie do specjalnie zaprojektowanego placu z wieżą widokową, mini labiryntem dla dzieci, ławkami i tablicami informacyjnymi.

Najkrótsza z tych trzech dróg liczy  396 m i prowadzi od głównego wejścia do labiryntu, do pierwszego wyjścia na plac z wieżą w jego południowo-wschodnim narożniku. Druga liczy 924 m i wyjdziemy z labiryntu na centralny plac z wieżą w jego środkowej części - wyjście drugie, pokonując w końcowej fazie fragment w formie koła. Trzecia, najdłuższa droga - 1003 m, wyprowadzi nas na centralny plac z wieżą w północnej jego części trzecim wyjściem.

Mimo, że odwiedzimy po drodze parę ślepych zaułków, z których będziemy się musieli cofnąć, to reguła „prawej ręki na ścianie” gwarantuje nam dotarcie do wieży trzecim wyjściem, po pokonaniu 1417 m. Nie będzie to oczywiście trasa najkrótsza, bo podejmując właściwą decyzję na wszystkich rozdrożach, osiągnęlibyśmy ten sam punkt po pokonaniu tylko 1003 m.

Jeśli jednak przy wejściu do naszego labiryntu zastosowalibyśmy regułę „lewej ręki na ścianie”, to w związku z faktem, że w naszym labiryncie nie została zachowana ciągłość ścian i istnieją tak zwane wyspy, pozostaniemy w nim na zawsze.

Łączna długość wszystkich ścieżek w labiryncie wynosi 3218 m, natomiast łączna długość wszystkich ścian labiryntu (żywopłotów z grabu) liczy 6539 m. Tyle musi pokonać trzy razy w roku osoba przycinająca ten żywopłot, cały czas trzymając w rękach pracujące nożyce o napędzie mechanicznym na wysięgniku. Ściany naszego labiryntu, to żywopłot z grabu (Carpinus betulus).

Labirynt położony jest w odległości 8,5 km w linii prostej od brzegu morza. Idąc prosto w kierunku morza wyszlibyśmy na plażę pomiędzy Gąskami a Sarbinowem.

W naszym labiryncie grabowym spotkać można ukrywające się ptaki i zające, dla których to chyba zwyczajne zarośla. Inaczej traktują labirynt sarny - poruszają się one korytarzami nie niszcząc żywopłotów, choć zjadają młode pędy grabu.

Korzenie przerastają oczywiście ziemię w ścieżkach - korytarzach labiryntu, znajdując pod nimi dobre miejsce do rozwoju ze względu na brak konkurencji innych roślin i wyższą temperaturę gleby. Przez uprawę ścieżek glebogryzarką, nie opanowują wierzchniej warstwy gleby.

Żywopłoty grabowe tworząc ściany labiryntu są monokulturą, to znaczy, że tworzą je tylko rośliny grabu. Mimo stałej pielęgnacji labiryntu, każdego roku usuwamy z niego inne gatunki roślin, którym czasami udaje się wyrosnąć nawet ponad żywopłot grabowy. Zwykle są to czarny bez i wierzby.

Nasz labirynt posadzono z roślin grabu wyprodukowanego w szkółce w okolicach Tychowa. Nasiona zebrano w lasach w okolicach Tychowa, koło miejscowości Czarnkowo.

Labirynt posadzono na glebach klasy bonitacyjnej RV. Pod względem geomorfologicznym jest to fragment wysoczyzny morenowej. W podłożu występują utwory czwartorzędowe wieku holoceńskiego i plejstoceńskiego. Wierzchnia warstwa o grubości 60 cm to przypowierzchniowa warstwa gleby pochodzenia holoceńskiego. Pod glebą występuje warstwa wodnolodowcowych piasków drobnych o miąższości 40 cm. Poniżej znajdują się utwory akumulacji lodowcowej wykształcone w postaci glin, glin pylastych i glin piaszczystych. Do głębokości 6 m nie występuje właściwe zwierciadło wody gruntowej. Spotkać można tylko na różnych głębokościach niewielkie sączenia, których intensywność zależy od pory roku i wielkości opadów atmosferycznych. Wysokość terenu w tym miejscu wynosi 35 m n.p.m.

 

Labirynt Hortulus w 2013 r.