Menu główne
Dołącz do zespołu Hortulus! Nowa oferta pracy - grafik / webmaster. Więcej informacji - > http://www.ogrody-labirynt.com.pl/praca-i-kariera

Labirynt Hortulus - poznaj szczegóły

Labirynt Hortulus Spectabilis

Projekt labiryntu wykonano zimą 2002 / 2003 r., a labirynt posadzono w kwietniu 2003 r. Labirynt w terenie wyznaczył osobiście jego projektant - Piotr Bigoński. Nasadzenia przeprowadzały jednocześnie 3 pary osób, m.in.: Leokadia Hertig, Dariusz Piotrowski i Renata Kopiec.

Wymiary labiryntu: w kierunku wschód-zachód 101,5 m, w kierunku północ-południe 100 m, zatem łączna powierzchnia labiryntu po obrysie zewnętrznym wynosi 10150 m2 (1 ha).

Czytaj więcej: Labirynt Hortulus - poznaj szczegóły

Historia Labiryntów

Mówiąc o najstarszych labiryntach, skupić się musimy na budowlach, bowiem labirynty ogrodowe powstawać zaczęły zdecydowanie później. Najbardziej znanym labiryntem starożytnym jest mityczny Labirynt Króla Minosa, w którym Tezeusz zabił Minotaura. Według mitów kreteński labirynt powstał z rozkazu króla Minosa, który nakazał budowę owego labiryntu Dedalowi. Minos chciał w nim ukryć dziecko swej żony Pasiphae i byka. Żyjący w labiryncie półczłowiek, półbyk - Minotaur, domagał się krwawych ofiar. Zabity został przez Tezeusza, syna króla Aten - Egeasza. Tezeusz, aby bezpiecznie wrócić z labiryntu, posłużył się podpowiedzią Ariadny, córki króla Minosa i użył nici. Motywy tego mitu są szeroko wykorzystywane nie tylko w sztuce, w postaci scen, w których Tezeusz zabija Minotaura, ale także na przykład w powiedzeniach takich jak "tracić wątek". Mimo, że mit o labiryncie kreteńskim jest chyba najbardziej znany i powstał od niego szereg zapożyczeń, to dokładnie nie wiadomo jak on wyglądał, ani gdzie się znajdował. Z legendarnym labiryntem utożsamiane są odkryte w Knossos pozostałości pałacu Minosa. Powodowane jest to faktem, iż była to budowla z olbrzymią ilością korytarzy i o bardzo zawiłym układzie architektonicznym. Jednak część badaczy uważa, że pałac i labirynt to dwie odrębne budowle, a sam labirynt identyfikują z grotami w Gortynie na Krecie.

Czytaj więcej: Historia Labiryntów

Labirynty Naturalne

Zwykle labirynt kojarzy się nam z czymś tajemniczym, zagadkowym, z nie do końca możliwym do przewidzenia rozwiązaniem. Kiedyś budził strach i obawę przed utratą życia. Dziś takich obaw już nie ma, nikomu nie grozi uwięzienie w plątaninie korytarzy, a co najwyżej obawa, że stanie się obiektem żartów, którego nieudane próby znalezienia właściwej drogi, będą wywoływały uśmiechy na twarzach osób obserwujących jego poczynania. Mimo, że labirynt kojarzy się nam obecnie z budowlą, lub ze skomplikowanym wzorem na posadzce, to nazwa labirynt wywodzi się etymologicznie od zaczerpniętego z przedgreckiego języka pelazgijskiego słowa - labrys, oznaczającego obosieczny topór. W większości języków słowo labirynt funkcjonuje tak, jak w języku polskim, gdzie ma jedno znaczenie. Tylko w języku angielskim funkcjonują dwa słowa: labyrinth oraz maze. To pierwsze oznacza budowlę o pojedynczej, często krętej ścieżce, bez możliwości wyboru drogi, którą idąc nie można się zgubić i zawsze dociera się do celu. Maze - oznacza budowlę o wielu ścieżkach, na rozstaju których będziemy musieli podjąć decyzję którą drogę wybrać, o wielu ślepych zaułkach i pętlach prowadzących wielokrotnie w to samo miejsce. W tych labiryntach nie musimy pokonać wszystkich ścieżek aby dotrzeć do celu, ale też możemy pokonywać je wielokrotnie i go nie osiągnąć.

Czytaj więcej: Labirynty Naturalne

Funkcje Labiryntów

1. Ochrona przed złymi duchami. W starożytnej Grecji wizerunek labiryntu umieszczony przy wejściu do domu miał zmylić złe duchy, a Rzymianie wierzyli, że labirynt nawet posadzkowy, umieszczony w wejściu do domu będzie chronił przed złymi duchami, które zgubią się w jego zawiłych korytarzach.

2. Granica dla duchów zmarłych. W Skandynawii wierzono, że w labiryntach zbudowanych z kamieni żyją duchy przodków - labirynt nie pozwalał im uciec i mieszać się w sprawy żyjących. Z kolei labirynt w pobliżu starego cmentarzyska symbolizował drogę, jaką dusza pokonuje po śmierci.

3. Przejście przez labirynt miało zapewnić płodność i szczęście. Rytualne przejście przez ziemne labirynty budowane na wybrzeżu Bałtyku przez rybaków, miało zapewnić pomyślne wiatry i obfite połowy.

Czytaj więcej: Funkcje Labiryntów

Typy Labiryntów

Malowane - w sztuce greckiej i rzymskiej symbol labiryntu znajdujemy na naczyniach, mozaikach, pierścieniach, monetach. Dziś schematy labiryntów wydrukowane na kartkach papieru służą do rozwiązywania zagadek.

Rzeźbione - na skałach lub w drewnie (można było wodzić po nich palcem). Dziś spotykamy plastikowe labirynty dla dzieci, po których prowadzi się kulkę od wejścia do środka. Tego typu labirynty spotykamy na ścianach dworców bądź stacji metra, a próba ich rozwiązania może skutecznie odciągnąć uwagę podróżnych od upływającego czasu.

Trawnikowe - najczęściej ściany takich labiryntów wyznaczano małymi kamieniami, jednak problemy z wydeptywaniem trawy i uciążliwą pielęgnacją sprawiły, że obecnie najczęściej ścianą jest trawnik, a ścieżki wykłada się rozmaitymi płytkami albo w miejsca zerwanej darni sypie się korę lub grys.

Czytaj więcej: Typy Labiryntów

Dodatkowe Elementy Labiryntów

Pomimo, że plątanina wąskich korytarzy ograniczonych wysokimi ścianami żywopłotów, stanowi dla wielu zwiedzających spore wyzwanie, twórcy labiryntów często puszczają dalej wodze swojej fantazji. Także osoby spacerujące po labiryntach często lubią być zaskakiwane nowymi pomysłami lub w nagrodę za pokonanie ścieżek labiryntu oczekują dodatkowej nagrody. Dlatego w labiryntach żywopłotowych spotkać można wiele zaskakujących elementów. Wąska ścieżka labiryntu może się niespodziewanie rozszerzyć, tworząc formę ogrodową zwaną gabinetem. Ustawione w tym miejscu ławki i stoły służyć mają chwilowemu wytchnieniu podczas naszej wędrówki przez labirynt, a jeśli podążamy w większej grupie, wymianie uwag i wrażeń. W większych powierzchniowo gabinetach, spotkać można w ich centralnej części fontanny lub pojedyncze drzewo.

Czytaj więcej: Dodatkowe Elementy Labiryntów

Grab - Carpinus betulus

grabLiteratura podaje, że grab lubi gleby wapienne, gliniaste i gliniasto-piaszczyste, dostatecznie uwilgotnione. Charakteryzuje się on jednak olbrzymią zdolnością przystosowania do innych warunków siedliskowych. Jest gatunkiem lasotwórczym, głównie na stanowiskach wilgotnych. W ogrodach i parkach znalazł powszechne zastosowanie wraz z modą na strzyżone żywopłoty, charakterystyczne dla ogrodów francuskich. Bardzo dobrze znosi cięcie i zacienienie, stąd wąskie korytarze labiryntu o wysokich ścianach nie przeszkadzają mu w dobrym wzroście. Przy czym można zauważyć, że liście w górnych, dobrze naświetlonych częściach żywopłotu są większe, jaśniejsze i wydają się grubsze od liści w dolnych partiach. Jako drzewo nie osiąga imponujących rozmiarów, ale jego drewno jest bardzo twarde. Jest bardziej odporny na wiosenne przymrozki od buka, z którym często razem występuje. Mimo że grab z bukiem występują w warunkach naturalnych na glebach wilgotnych, znosi on dobrze suszę. W warunkach suszy może jednak dojść do utraty części liści w trakcie sezonu wegetacyjnego - najczęściej w sierpniu i będą to liście z miejsc zacienionych.

Czytaj więcej: Grab - Carpinus betulus

Facebook News

Powered by CoalaWeb